Gud vandra igjenom vår soga, –
hans fotefar klårt me kan sjå,
frå fyrste gong eldane loga, –
i oldtid og alt opp til nå.

Han ordet om Kvite-Krist sende
til landet langt oppe i nord.
Han ljoset på vardane tende
for borni, for far og for mor.

Og sidan han aldri oss gløymde;
hans truskap og miskunn var stor.
Hans kjærleik til ættene strøymde,
til folket ved fjell og ved fjord.

Enn lyser hans sol yver landet,
og enn skifter sumar med haust.
Me enn hev hans Heilage Ande,
som signar oss rikleg og raust.

Me høglovar Gud og vår Fader
for ævelivs herlege von.
Til sist, når vår livssol so glader,
me sovnar i tru på Guds Son.